Meneer Jansen lag midden in de gang toen Floor thuiskwam. Ze stopte met één hand op haar wiel en keek hem aan. De kat keek terug. Eén oog open, het andere dicht.

‘Dat is toch geen plek voor jou, Jansen?’

Hij knipperde.

‘Ook goed. Dan doen we het zo.’

Ze pakte haar wielen vast en manoeuvreerde voorzichtig om hem heen. Meneer Jansen bleef liggen. Alleen het puntje van zijn staart tikte één keer tegen de vloer.

Ze gooide haar jas over de lage dwarslat van de kapstok. De haakjes zaten te hoog. Dat zou ook wel zo blijven. Ze had de huisbaas drie keer gebeld. Haar vader had aangeboden een aannemer te sturen. Ze had het telefoontje na twee zinnen beëindigd.

In de keuken zag ze een haarelastiekje naast de waterbak liggen. Roze, met een klein kunststeentje. Floor pakte het op en legde het bij de andere spullen op het aanrecht. Een bierdopje. Een knoop. Een propje aluminiumfolie.

‘Je wordt een verzamelaar, Jansen. Straks moet ik Tussen Kunst en Kitsch bellen.’

Meneer Jansen stond op en liep naar zijn etensbak. Floor schepte brokjes in de bak en bleef even staan bij het raam.

Tot drie weken geleden hoorde Meneer Jansen bij mevrouw Van Dalen van nummer achttien. Een kleine vrouw met scherpe ogen en een rollator, die vanuit haar keukenraam over de hele straat regeerde. Ze wist wanneer de vuilnis te vroeg buiten stond, wie zijn heg te scheef knipte en welke pakketbezorger nooit aanbelde maar wel briefjes achterliet.

Mevrouw Van Dalen had nooit gedaan alsof Floor breekbaar was.

‘Zet die stoel van je maar op de rem, kind,’ had ze de eerste keer gezegd. ‘Straks rijd je mijn geraniums omver en die hebben al genoeg meegemaakt.’

Sindsdien ging Floor regelmatig langs voor een praatje. Meneer Jansen schoof dan aan alsof hij erbij hoorde. Na het tweede kopje thee sprong hij bij Floor op schoot en bleef daar liggen tot ze wegging.

Twee weken voor haar dood had mevrouw Van Dalen naar de kat gekeken. Hij zat toen naast Floors rolstoel, zijn kop tegen haar voorwiel.

‘Als ik er niet meer ben,’ had ze gezegd, ‘mag hij dan bij jou?’

Floor had kort gelachen.

‘U gaat nergens heen.’

‘Iedereen gaat ergens heen.’

Twee weken later was ze gegaan.

Floor had die avond lang naar de kat gekeken. Hij zat midden in de lege woonkamer van het huis dat niet meer van zijn baasje was, en waste zijn gezicht alsof er niets was veranderd.

Ze had hem meegenomen.

Sindsdien liep Meneer Jansen elke ochtend zijn vaste ronde door de achtertuinen. Onder de schutting door bij mevrouw Van Dalen, langs de hortensia’s over het smalle muurtje achter nummer zestien. Daarna verdween hij meestal een uur. Floor had hem een keer een gps-trackertje omgehangen. De route was elke dag hetzelfde. En bijna elke dag kwam hij terug met iets.

Meestal onzin. Een elastiekje. Een stukje touw. Eén keer een tuinhandschoen, die ze tussen de brievenbus en de drempel vond. Ze had er foto’s van gemaakt en die naar Daan gestuurd. Die had teruggestuurd: Gefeliciteerd, je kat is een kleptomaan.

Vanmorgen lag er iets anders.

Het lag naast de deurmat, tussen een pluk kattenhaar en een verdwaald blaadje van buiten. Een klein pluizig beertje aan een koordje, het soort sleutelhanger die je wint op de kermis of koopt bij een tankstation. Felroze, met een plastic ringetje eraan. Aan het ringetje hing een USB-stick. Klein, zwart, zonder opdruk.

Meneer Jansen had ernaast gezeten. Trots.

Ze had hem op het aanrecht gelegd en was naar haar werk gegaan.

Ze pakte de sleutelhanger. Er zat modder aan het koordje. Ze draaide de stick tussen haar vingers. Klein. Goedkoop. Het soort dat je gratis krijgt bij een beurs.

Ze reed haar kleine, efficiënte werkkamer in. Op het bureau stonden twee schermen en een dockingstation. Aan de muur hing een prikbord met een kaart van Breda, foto’s van collega’s en een briefje van Daan waarop stond: Niet alles hacken. Groetjes, je morele kompas.

Floor had er ooit onder geschreven: Kompas defect.

Ze klapte haar laptop open en startte een sandbox op. Afgesloten omgeving, geen toegang tot haar eigen bestanden, geen netwerk. Binnen twee minuten was ze klaar.

Ze sloot de stick aan.

Eén map. Geen naam, alleen een reeks cijfers.

Ze opende de map. Foto’s. Tientallen.

Op de eerste foto stond een vrouw bij een achterdeur. Donker haar in een losse knot, boodschappentas aan haar arm. Ze draaide net haar sleutel om.

De tweede: een vrouw bij een keukenraam. Half zichtbaar achter een plant.

De derde: een tuin. Een vrouw in een badjas die een vuilniszak in de container duwde.

Vrouwen. Allemaal vrouwen. Geen poses, geen bewuste blikken, maar alledaagse beelden.

De hoek was steeds hetzelfde, schuin naar beneden. Alsof ze genomen waren vanuit een hoog raam of een zolderverdieping. Floor herkende stukjes. De schutting van nummer twaalf. De dakgoot van vijftien. Het schuurtje verderop in de straat, met die scheefhangende deur.

Ze ging terug naar de lijstweergave. De bestandsnamen waren codes. Twee cijfers, een underscore, vier cijfers, een underscore, twee letters.

12_0312_SB.jpg
15_0227_ML.jpg
16_0115_RH.jpg
20_0401_ED.jpg

Floor keek naar het eerste getal. Twaalf. Vijftien. Zestien. Twintig.

Huisnummers.

Ze scrollde terug naar de foto’s en keek opnieuw. Niet naar de vrouwen, maar wat er achter hen stond. De schutting van twaalf. De dakgoot van vijftien. Het schuurtje achter zestien. Daarna opende ze Google Maps en Street View. Ze trok lijnen vanaf de ramen, over de tuinen en langs de schuttingen. Steeds dezelfde hoek.

Alles wees naar nummer veertien.

Floor keek op van haar scherm. Door het raam zag ze de rij huizen aan de overkant. Nummer veertien had witte kozijnen en donkerblauwe gordijnen die half dicht waren. Ze kende de vorige bewoonster oppervlakkig.

Merel.

Merel Grootte, dacht ze. Begin dertig. Donker haar. Altijd haast. Ze had een keer bij Floor aangebeld omdat haar pakket verkeerd was bezorgd.

Een paar maanden geleden was ze vertrokken. Plotseling. Geen verhuiskaartje, geen praatje met de buren, geen afscheid. De makelaar was gekomen. Daarna een schilder. Daarna Sanne.

Sanne woonde er nu drie maanden.

Jong. Stil. Vriendelijk op afstand. Ze stak haar hand op als ze Floor zag, maar nooit lang genoeg voor een praatje.

Floor keek weer naar haar scherm.

Ze begon opnieuw te scrollen. Langzamer nu. Elke foto. Elke bestandsnaam. Niemand keek naar de camera. Niemand wist dat die er was.

Floor klikte door. Ze was bijna aan het einde van de map.

Toen stopte haar hand.

21_0328_FK.jpg

Eenentwintig. Haar huisnummer.

En haar initialen.

Ze klikte.

De foto kwam langzaam in beeld.

Ze zag zichzelf.

In het tuintje van mevrouw Van Dalen. Naast de lage buxus, in haar rolstoel, met haar jas open en haar gezicht naar de zon. Meneer Jansen zat naast haar voorwiel, precies waar hij altijd zat.

Floor leunde langzaam achterover.

Meneer Jansen tikte met zijn staart tegen het raamkozijn.

Aan de overkant bewoog iets achter de gordijnen van nummer veertien.

Floor keek op.

Sanne stond bij het raam.

Ze had een mok in haar hand en droeg een oversized trui. Haar haar zat los. Ze keek niet naar buiten. Niet echt. Ze keek naar iets lager. Haar telefoon misschien.

Floor bleef naar haar kijken.

Toen tilde Sanne haar hoofd op.

Heel even keek ze Floor aan.

Ze schrok, deed een stap achteruit.

De gordijnen gingen dicht.

Volgende week gaat Dossier 076: Meneer Jansen verder.
Abonneer je om deel 2 in je inbox te ontvangen:

Subscribe now

Nieuw in Dossier 076?

Het eerste verhaal, Soof, verscheen in drie delen en kun je hier teruglezen:

Deel 1 | Deel 2 | Deel 3

JP stond nog steeds naast haar auto. Aan de overkant lag het herenhuis er keurig bij. Op de eerste verdieping hing het gordijn stil.

‘Waar bent u?’ vroeg JP.

Aan de andere kant bleef het even stil.

‘Boven,’ zei Sophie toen.

JP keek naar het raam.

‘In het kantoor?’

‘In het pand. Niet in zijn kantoor.’ Sophie ademde hoorbaar uit. ‘Mijn vriendin werkt beneden achter de balie.’

‘Kunt u naar buiten komen?’

‘Niet hier.’

‘Waar dan?’

Ze hadden afgesproken in een lunchroom aan de Grote Markt. Openbaar, neutraal, het soort plek waar niemand luistert omdat iedereen met zichzelf bezig is.

JP was er als eerste. Ze bestelde twee koppen koffie en ging met haar rug naar de muur zitten.

Sophie kwam drie minuten later binnen. Ze droeg dezelfde jas als op de foto, zonder make-up. Ze zag er ouder uit, vermoeider ook.

Ze ging zitten zonder haar jas uit te trekken.

‘Bedankt voor het komen,’ zei JP.

Sophie knikte. Ze legde haar handen om de menukaart maar keek er niet naar.

‘Hoe lang had u een relatie met Ronnie Maas?’

‘Bijna twee jaar.’

‘En niemand wist ervan.’

‘Een paar vrienden. Niet mijn vader. Niet in het begin.’ Sophie schoof de menukaart opzij. ‘Ronnie wilde het vertellen. Ik wilde nog wachten.’

‘Waarom?’

‘Omdat ik wist wat mijn vader zou zeggen.’

De serveerster bracht de koffie. Sophie pakte de kop met twee handen vast.

‘Wanneer kwam uw vader erachter?’

‘Een paar weken voor Ronnie’s dood. Ronnie had hem gebeld. Om zich voor te stellen. Om te zeggen dat hij serieus was. Mijn vader was woedend.’

‘Hoe weet u dat?’

‘Omdat hij mij belde. Diezelfde avond. Hij zei dat ik het moest beëindigen. Dat iemand als Ronnie mijn leven zou verwoesten. Dat alles waar hij voor had gewerkt niet zou eindigen bij iemand met een strafblad.’

Ze nam een slok.

‘Wist Ronnie dat?’

‘Ja.’

‘En toch belde hij hem nog een keer.’

‘Omdat ik dat wilde.’ Haar stem brak bijna. ‘Ik dacht dat als Ronnie rustig met hem zou praten, als hij zou uitleggen dat hij werk had, echt wilde veranderen, dat hij …’ Ze stopte.

JP maakte haar zin niet af.

Sophie glimlachte scheef.

‘Belachelijk, hè?’

‘Nee.’

‘U denkt van wel.’

‘Ik denk dat mensen vaak blijven hopen dat de verkeerde persoon ineens redelijk wordt. Dat is niet belachelijk. Alleen meestal teleurstellend.’

Sophie keek even weg.

‘Wat gebeurde er na Ronnie’s dood?’ vroeg JP.

‘Mijn vader nam de regie. Meteen. De volgende ochtend al. Hij zei dat ik niet moest vertellen dat ik Ronnie’s vriendin was. Dat Ronnie het type was dat ’s avonds laat met de verkeerde mensen op een parkeerplaats stond. Dat de politie me zijn wereld in zou trekken, dat het in de krant zou komen, dat zijn naam aan de mijne zou blijven plakken.’

‘En u geloofde hem.’

Sophie knikte. ‘Ik was drieëntwintig. Ronnie was dood. Mijn vader bleef maar praten. Advocaten, journalisten, rechercheurs, risico’s. Hij wist waar ik bang voor was voordat ik het zelf wist.’

Het werd even stil aan tafel. De lunchroom ging gewoon door. Bestek op borden, stoelen die schoven, een kind dat lachte bij het raam.

‘Wanneer begon u te twijfelen?’

‘Niet meteen. Pas later. Toen ik weer een beetje kon nadenken.’

‘Waardoor ging u twijfelen?’

‘Dat Ronnie ’s avonds laat met de verkeerde mensen op een parkeerterrein had gestaan, was toen nog helemaal niet bekend. Dat stond pas uren later online. Maar mijn vader wist het al.’

JP zei niets. Ze schreef ook niets op. Dat deed ze later, in de auto, met de motor uit en de ramen dicht.

Haar telefoon lichtte op. Daan.

Van Oords alibi gecheckt. De Hartog zat die avond in Londen. Vlucht om 14:00 uur, pas twee dagen later terug.

JP reed naar de Ginnekenweg. Dezelfde parkeerplaats. Hetzelfde koperen naambordje naast de deur.

De receptioniste herkende haar.

‘Mevrouw Vermeer. Meneer Van Oord is er niet.’

‘Waar is hij?’

‘Hij heeft een afspraak met zijn dochter, Sophie. In De Loods, op de Slingerweg.’

JP bleef even staan.

‘Dank u.’

Tien minuten later reed JP de Slingerweg op. Een plek waar Breda had besloten dat baksteen en roest ineens cultureel erfgoed waren. Ze herkende het pand van de foto in het artikel. Hoge ramen, zwarte stalen kozijnen en een grote banner bij de ingang. Boven de deur hing een bord: De Loods.

Ernaast lag dezelfde parkeerplaats als op de foto’s uit het dossier. Vijf jaar geleden had Ronnie Maas daar gelegen. Nu stonden er twee auto’s.

De deur stond open. JP liep naar binnen.

Hoge plafonds. Een betonnen vloer, geschuurd en gelakt. Licht viel door de dakramen. Links lag een ruimte die eruitzag als een atelier in aanbouw. Rechts stond een bar. Aan de muur hingen schetsen. Ingelijste tekeningen. Slordige aantekeningen.

JP herkende het.

Hetzelfde handschrift als op de Funda-advertentie. Dezelfde vlakken, dezelfde woorden. Atelier. Café. En ergens, kleiner, in een hoek van een van de tekeningen: boven: wij.

Sophie had niet alleen het plan uitgevoerd. Ze had zijn handschrift bewaard.

Achter in de ruimte klonken voetstappen. JP liep door.

Van Oord stond bij een tafel met bouwtekeningen. Hij keek op toen JP binnenkwam. Zijn gezicht veranderde.

‘Mevrouw Vermeer.’

‘Meneer Van Oord.’

‘Hoe wist u …’

‘Uw receptioniste.’

Hij rechtte zijn rug en keek om zich heen, alsof hij iemand zocht.

‘Dit is niet het moment,’ zei Van Oord.

‘Ronnie Maas werd gevonden op dit terrein. Achter dit gebouw. Op een parkeerplaats die op uw naam staat.’

Van Oord bewoog niet.

‘Bij zijn lichaam lag een uitgeprinte advertentie van dit pand. Met een schets in de kantlijn. Een atelier, een café, een woning erboven.’ JP keek naar de tekeningen aan de muur. ‘Precies wat hier nu is gebouwd.’

‘Ik weet niet wat u probeert te …’

‘Ronnie belde u die avond niet over een investering. Hij belde u over dit gebouw. Over zijn plannen. Over uw dochter.’

Van Oord deed een stap achteren.

‘U verklaarde destijds dat u die avond in Tilburg was. Maar De Hartog, met wie u had afgesproken, zat in Londen.’

De ruimte was stil. Ergens tikte een verwarmingsbuis. Licht viel schuin door de dakramen en tekende lijnen op de betonnen vloer.

Van Oord keek naar zijn handen.

‘U begrijpt het niet.’

‘Leg het me dan maar uit.’

‘Die jongen was gevaarlijk. Niet voor mij, voor Sophie. Voor alles wat ik voor haar had opgebouwd. U kent zijn dossier. U weet wat voor iemand hij was.’

‘Ik weet wat voor iemand hij probeerde te worden.’

‘Mensen als Ronnie Maas veranderen niet. Ze gedragen zich anders. Kleden zich anders. Maken een plan.’ Zijn blik gleed naar de muur. Naar de schetsen. ‘Maar om twee uur ’s nachts staan ze nog steeds op een parkeerplaats met de verkeerde mensen.’

‘Behalve dat hij die avond maar met één iemand op die parkeerplaats stond.’

Van Oord klemde zijn kaken op elkaar.

‘U heeft geen idee waar die jongen haar in had meegesleurd. Alles wat ik heb gedaan, deed ik om haar te beschermen.’

De woorden bleven hangen in de ruimte.

JP opende haar mond. Maar Sophie was haar voor.

Ze stond in de deuropening. Een hand op de deurpost, haar blik op haar vader.

‘Pap?’

Dit was Dossier 076: Soof.

Wil je vaker oude zaken, vreemde voorvallen en Bredase geheimen ontvangen?
Abonneer je hier.

Subscribe now

JP reed om kwart over acht het parkeerterrein van het bureau op. Vroeg genoeg om niet gestoord te worden. De tl-lampen in de gang knipperden twee keer voor ze aangingen.

De tandarts had twee keer gebeld. Ze zag de gemiste oproepen pas toen ze haar jas over haar stoel hing op de afdeling. Er stond ook een bericht.

We hebben u gemist. Wilt u contact opnemen voor een nieuwe afspraak?

Ze stopte de telefoon in haar zak. Niet vandaag.

Het papieren dossier lag in het archief op de begane grond. Een bruine doos met een scheef etiket. Maas, R.J. — 2021. Ze nam het mee naar haar bureau en haalde het deksel eraf.

Bovenop lag het eindrapport. Dader onbekend. Gesloten wegens gebrek aan bewijs en aanknopingspunten. Conclusie: mogelijke afrekening in het criminele milieu. JP had haar handtekening eronder gezet. Rechtsonder, klein. Ze herkende hem amper.

Ze begon bij het begin.

Plaats delict. Parkeerplaats achter een leegstaand bedrijfspand aan de Slingerweg. Een industrieterrein, vlak bij het centrum. Overdag druk met busjes en bestelauto’s. ’s Avonds leeg.

JP opende Google Maps. Het industrieterrein was vrij toegankelijk. Geen hekken, geen slagbomen. Bij het pand waar Ronnie was gevonden stond Van Heylen Vastgoed B.V. Ze had destijds gesproken met de beheerder. Hij was in shock geweest.

Ze zocht de naam op in het Handelsregister. Bestuurder: M.T. Jansen, commissaris: F.P. Laarhoven, enig aandeelhouder: Van Oord BV.

Het pand was dus van Van Oord.

JP keek naar het adres. Slingerweg. Ze pakte haar telefoon en scrollde terug naar het artikel van gisteren. De foto van de opening. Sophie en Van Oord, het lint, hun glimlach.

Cultuurpand De Loods, Slingerweg 134.

Hetzelfde adres.

Ronnie Maas was niet op een willekeurige parkeerplaats gevonden. Hij lag op het terrein van de man die hij die avond had gebeld. De man die beweerde dat het gesprek kort en zakelijk was geweest.

De deur van de gang sloeg dicht. Voetstappen. Daan verscheen in de deuropening met twee bekers koffie en een blik die zei dat hij al wist waar ze mee bezig was.

‘Je hebt niet geappt,’ begon hij.

‘Nee.’

Hij zette een beker op haar bureau en keek naar de doos.

‘Maas?’

‘Maas.’

Daan ging op de rand van haar bureau zitten. Hij boog voorover en bekeek de plattegrond.

‘De Slingerweg.’

JP knikte. ‘Van Oord. Het pand staat op zijn naam.’

‘Dat stond niet in het dossier?’

‘Het pand stond op naam van een B.V. We hebben met de beheerder gesproken. Niemand heeft verder gezocht naar de eigenaar.’

‘Omdat het niet nodig leek.’

‘Omdat het Ronnie Maas was.’

Ze draaide haar telefoon naar Daan. Het artikel. De foto.

‘De Loods,’ las Daan. ‘Dat nieuwe cultuurpand.’

‘Zelfde adres. Zelfde pand.’

Ze opende Van Oords oude verklaring.

‘De heer Maas benaderde mij omdat hij interesse had in een vastgoedinvestering. Ik heb hem uitgelegd dat ik, gezien zijn achtergrond, geen zakelijke relatie met hem wilde aangaan. Het gesprek was kort en zakelijk.’

JP las de zinnen hardop. Langzaam. Een paar regels lager stond zijn alibi.

‘Ik was die avond in Tilburg voor een afspraak met de heer De Hartog.’

‘Hij zegt niets over Sophie,’ zei Daan.

‘Nee.’

‘Maar als Ronnie iets met Sophie had, belde hij Van Oord misschien niet over vastgoed.’

‘Misschien wel. Maar niet zoals Van Oord het voorstelt.’

Ze klikte door naar het overzicht van de aangetroffen goederen.

Portemonnee. Sleutels. Telefoon. Geen contant geld van betekenis. Geen verdovende middelen. Geen wapen. Een opgevouwen printje van een Funda-advertentie.

JP bleef bij die regel hangen.

Ze had het destijds gezien. Natuurlijk had ze het gezien. Een bedrijfsruimte op de Slingerweg, begane grond, hoge plafonds, geschikt voor werkplaats of atelier. Bewoning toegestaan. Niet het soort pand waar een man als Ronnie Maas normaal naar omkeek. Althans, dat dachten ze toen. Ze hadden het genoteerd als mogelijk verband met zijn verklaring over investeringen.

Iets met vastgoed, had Van Oord gezegd. En iedereen had geknikt. Omdat het paste.

JP klikte de bijlage open. De advertentie verscheen op het scherm. 280 vierkante meter, hoge plafonds, lichtinval via dakramen. Beschikbaar per direct. In de kantlijn stond met blauwe pen een schets. Ronnie’s handschrift, slordig maar leesbaar. De ruimte was opgedeeld in vlakken. Boven één ervan stond atelier. Boven een ander: café/bar. In de hoek stond kleiner: boven: wij.

Daan las over haar schouder mee.

‘Dat is geen investering.’

‘Nee.’

‘Dat is een plan.’

‘Het was een droom. Van hem en Sophie. Hij wilde dit pand huren of kopen van Van Oord.’

‘Als schoonvader.’

JP keek naar het dossier.

Schoonvader.

Het woord paste niet bij Ronnie Maas. Dat maakte het zo gemakkelijk om het niet te zien.

Daan boog zich naar het scherm. Naar de schets, het woord atelier, de kleine letters in de hoek.

‘Sophie heeft het gebouwd,’ zei hij zacht. ‘Precies wat hij had getekend.’

JP zei niets. In haar hoofd schoof het oude scenario langzaam van tafel.

Ronnie Maas had geen wapen bij zich. Geen geld. Geen drugs. Geen paniek.

Wel een nieuw overhemd. Een plattegrond voor een droom. En een bericht aan Soof.

Daan keek naar de doos op haar bureau. ‘Kan ik wat doen?’

‘Check zijn alibi nog eens.’

‘Van Oord?’

‘Bij de man met wie hij die avond in Tilburg een afspraak had. Ik ga naar Van Oord.’

‘Als wat?’

‘Als rechercheur die een paar losse eindjes wil opruimen.’

Daan keek haar aan. ‘Wil je dat ik meega?’

‘Nee. Hij kent mij. Van destijds. Als ik alleen kom, is het oud zeer. Kom ik met iemand, dan is het een onderzoek.’

Van Oord Vastgoed zat aan de Ginnekenweg, in een oud herenhuis met een gerestaureerde gevel en een koperen naambordje naast de deur.

JP parkeerde haar auto voor de deur.

De receptioniste was jong en vriendelijk, met de geoefende oplettendheid van iemand die bezoekers al inschatte voordat ze iets vroegen.

‘Heeft u een afspraak?’

‘Nee. Zeg maar dat het JP Vermeer is. Recherche. Hij kent me nog wel.’

De receptioniste verdween. Twee minuten later verscheen Van Oord in de hal. In een donkergrijs pak, zonder stropdas. Hij glimlachte alsof hij haar verwachtte.

‘Mevrouw Vermeer. Lang geleden.’

‘Vijf jaar.’

‘Dat is lang in vastgoed.’ Hij gebaarde naar een deur. ‘Koffie?’

Zijn kantoor was precies wat JP verwachtte. Hoog plafond, stucwerk, een bureau van donker hout dat te groot was voor de ruimte. Aan de muur een ingelijste luchtfoto van Breda-Zuid. Twee boekenkasten die eruitzagen alsof ze per meter waren gekocht.

Op het bureau stond een foto. Sophie, lachend, een jaar of twintig.

Van Oord ging zitten en vouwde zijn handen op het bureau.

‘Wat kan ik voor u doen?’

‘Ik ben bezig met het opschonen van een aantal oude dossiers. Losse eindjes. Uw naam kwam voor in het onderzoek naar Ronnie Maas.’

Van Oord knikte. ‘Ronnie Maas. Ja. Tragisch verhaal.’

Hij zei het alsof hij het in een krant had gelezen.

‘U verklaarde destijds dat hij u had gebeld over een vastgoedinvestering.’

‘Dat klopt. Een kort gesprek. Ik had geen interesse.’

‘U kende hem verder niet.’

‘Niet persoonlijk, nee. Ik kende zijn naam. Zijn reputatie.’

JP keek naar de foto op het bureau. Ze liet een stilte vallen.

‘Ik las laatst een artikel over uw dochter. Over dat cultuurpand.’

‘De Loods. Ja, daar zijn we trots op. Sophie heeft er hard aan gewerkt.’

‘In het artikel noemt ze Ronnie. Haar vriend.’

Zijn handen op het bureau bewogen niet. Zijn duimen waren gestopt met draaien.

‘Dat is lang geleden,’ zei Van Oord.

‘Vijf jaar.’

‘Sophie was jong. Ze maakte niet altijd verstandige keuzes.’

‘Ze had een relatie met Ronnie Maas.’

‘Een korte. Ik heb haar daar destijds op aangesproken.’

‘Dat staat niet in uw verklaring.’

Van Oord glimlachte. Dezelfde glimlach als op de foto in het artikel. Beheerst. Gecontroleerd.

‘Het leek niet relevant. Ronnie werd vermoord vanwege zijn eigen verleden. Niet vanwege Sophie.’

‘U heeft destijds tegen ons gezegd dat hij u belde over vastgoed. Niet over uw dochter.’

‘Omdat het over vastgoed ging.’

‘Een man belt de vader van zijn vriendin om over vastgoed te praten?’

‘Ronnie Maas was het type dat alles door elkaar liet lopen. Zakelijk, privé. Er zat geen scheidslijn.’

Zijn stem was vlak. Geoefend. Niet het soort antwoord dat je geeft als iemand je verrast.

JP stond op.

‘Hartelijk dank voor uw tijd.’

Van Oord stond ook op. Hij liep met haar mee naar de hal. Bij de deur bleef hij staan.

‘Mevrouw Vermeer.’

Ze draaide zich om.

‘Sophie heeft daar destijds veel verdriet van gehad. Ze is er nu overheen. Ik zou het op prijs stellen als u dat zo laat.’

Het klonk als een verzoek. Het voelde als iets anders.

JP stapte naar buiten. De deur viel achter haar dicht.

Ze liep naar haar auto. Halverwege de straat bleef ze staan en draaide zich om naar het herenhuis. Op de eerste verdieping bewoog een gordijn.

Haar telefoon trilde. Een onbekend nummer.

JP nam op.

‘Vermeer.’

Eerst hoorde ze alleen ademhaling. Kort. Onrustig.

Toen een vrouwenstem.

‘U was bij mijn vader.’

JP keek naar het herenhuis.

‘Met wie spreek ik?’

De vrouw slikte hoorbaar.

‘Sophie van Oord.’

‘Mevrouw Van Oord.’

‘Gaat dit over Ronnie?’

JP zei niets.

Sophies stem werd zachter.

‘Want als dit over Ronnie gaat, moet u niet met mijn vader beginnen.’

‘Met wie dan wel?’ vroeg JP.

Aan de andere kant van de lijn kraakte iets. Een deur misschien. Of vingers om een telefoon.

‘Met mij,’ zei Sophie.

Het slot van Dossier 076: Soof lees je hier.

Wil je vaker oude zaken, vreemde voorvallen en Bredase geheimen ontvangen?
Abonneer je hier.

Subscribe now

De BMW stond scheef geparkeerd aan de rand van de Haagdijk, tussen een bestelbus met een kapot achterlicht en een elektrische auto die zich leek te schamen voor de buurt. Voor de snackbar stond Daan in de rij. Zijn schouders opgetrokken tegen de wind, één hand in zijn jaszak, zijn telefoon in de andere.

JP’s telefoon lag op de passagiersstoel. Het scherm lichtte op.

Een melding. Eentje die ze al drie keer had genegeerd.

Tandarts, 08.00.

Ze legde het toestel op haar schoot en veegde de melding weg. Daarna opende ze gedachteloos het lokale nieuws. Ze scrollde langs een stuk over wegwerkzaamheden op de A16, een burenruzie in Princenhage die was uitgelopen op een steekpartij, een column over hondenbelasting. Breda op zijn best.

Halverwege de pagina bleef haar duim hangen.

Cultuurpand De Loods feestelijk geopend door vader en dochter Van Oord.

Ze tikte het artikel open.

Op de foto stond Laurens van Oord. Een man van begin zestig, in een donkerblauw pak. Glimlachend naast een jonge vrouw met kort haar. Ze knipten samen een lint door.

Ze kende hem. Zijn gezicht was voller geworden, zijn haar grijzer, zijn pak duurder. Maar zijn glimlach was hetzelfde. Beheerst. Net genoeg tanden om vriendelijk te lijken, te weinig om iets weg te geven.

De vrouw naast hem was begin dertig, met donkerblond haar, een lichte jas en één hand op zijn arm. Ze glimlachte niet naar de camera, maar net erlangs, alsof iemand haar buiten beeld had geroepen.

Sophie van Oord, las JP.

Daan schoof buiten één plek op in de rij. Hij keek even om en stak twee vingers op. Twee minuten. Bij Daan betekende dat vijf.

JP las verder.

Het artikel was luchtig. Van Oord investeerde in cultuur, zijn dochter Sophie was mede-initiatiefnemer, het pand zou ruimte bieden aan jonge kunstenaars. Halverwege het stuk werd Sophie geciteerd.

”Dit project is ook een eerbetoon aan mijn vriend Ronnie, die vijf jaar geleden op gewelddadige wijze om het leven kwam. Het was zijn droom, ik heb het uitgevoerd.”

JP las de zin opnieuw. Haar duim bleef op het scherm liggen.

Ronnie. Mijn vriend Ronnie.

Er waren genoeg Ronnies in Breda, maar vijf jaar geleden was er maar één vermoord. Ronnie Maas.

JP keek naar de foto. Naar Laurens van Oord. Naar zijn hand, losjes om het lint dat hij op het punt stond door te knippen. Naar Sophie naast hem.

Ze wist nog hoe Van Oord destijds de verhoorkamer was binnengekomen.

Geen advocaat bij zich. Niet nodig, had hij gezegd. Hij wilde meewerken. Hij had niets te verbergen.

Dat soort zinnen waren zelden waar. Maar soms waren ze niet onwaar genoeg.

Ronnie Maas was dood gevonden bij een leegstaand bedrijfspand in Breda. Schotwond. Geen beroving. Geen getuigen die iets bruikbaars hadden waargenomen. Een man met een strafblad, contacten in de onderwereld en een hoop vijanden.

Binnen een uur had iemand het woord afrekening gebruikt.

Binnen een dag gedroeg iedereen zich alsof dat niet alleen een scenario was, maar de zaak zelf.

JP had getwijfeld.

Niet omdat Ronnie Maas zo’n fijne jongen was. Hij had mensen afgeperst, bedreigd, een keer iemand in een café met een stoelpoot geslagen.

Maar zijn dood klopte niet.

Het overhemd. Daar dacht ze ineens weer aan.

Donkerblauw. Nieuw. Te netjes voor hem. Zorgvuldig gekozen. Zijn schoenen gepoetst. Geen wapen bij zich. Geen contant geld. Geen sporen van paniek.

Hij had eruitgezien als iemand die op weg was naar een plek waar hij beter voor de dag wilde komen dan hij was.

Van Oord was destijds in beeld gekomen omdat Ronnie hem vlak voor zijn dood had gebeld.

Ronnie wilde investeren in vastgoed, had Van Oord verklaard. Iets met een pand. Van Oord kende zijn achtergrond en had geen behoefte aan zaken met iemand als Maas.

Daan trok het portier open. De geur van frituur vulde de auto.

‘Ik heb voor jou een kaassoufflé genomen, de kipvingers waren op.’

JP reageerde niet.

Daan bleef met de tas in zijn hand half gebogen staan.

‘Chef?’

JP nam de papieren tas aan en zette hem ongeopend tussen hen in.

‘Ken jij Ronnie Maas?’

Daan fronste. ‘Een oude zaak, toch? Afrekening?’

‘Dat was het verhaal.’

‘Niet jouw verhaal?’

Ze draaide haar scherm naar hem toe.

‘Van Oord, die vastgoedman, was een van Ronnie’s laatste contacten.’

Daan keek naar het scherm.

‘En blijkbaar was zijn dochter Ronnie’s vriendin,’ vervolgde JP.

‘Dat stond niet in het dossier?’

‘Nee.’

‘Gaan we terug naar het bureau?’

JP keek naar de tas met eten. Naar Daans gezicht, jong en wakker, ook na een te lange dag. Hij wilde alweer bewegen. Daan dacht nog dat zaken oplosten als je maar snel genoeg opstond.

‘Nee,’ zei ze. ‘Eten en naar huis.’

‘Wil je dat ik meekijk?’

Ze keek hem aan.

Hij grijnsde, maar zijn blik bleef serieus.

‘Eet je berenhap, Daan.’

Een kwartier later zette ze Daan af bij zijn auto. Hij bleef nog even staan naast haar portier.

‘App je als je iets vindt?’

JP startte de motor.

‘Misschien.’

Hij tikte met twee vingers tegen zijn slaap: half groet, half berusting. JP reed weg.

Thuis was het donker, op het licht boven het aanrecht na. Thomas had een briefje naast het koffieapparaat gelegd.

Ben boven. Hoofdstuk eindelijk iets minder waardeloos. Er staat soep in de koelkast.

JP bleef er even naar kijken.

Boven kraakte een vloerplank. Bo kwam vanuit de woonkamer aangeslopen, staart rechtop, blik verwijtend zoals alleen katten dat konden.

‘Ik weet het,’ zei JP. ‘Ik ben laat.’

Bo mauwde.

‘Niet overdrijven.’

Ze hing haar jas over de stoel in plaats van aan de kapstok, pakte de laptop en ging aan de keukentafel zitten. De soep liet ze in de koelkast. Daans Cola Zero zat nog in haar tas. Inmiddels lauw.

Ze logde in, opende Summ-IT en typte de naam in. Maas, R.J. Het dossier laadde traag. Eerst verschenen de foto’s van de plaats delict: het bedrijfspand, het parkeerterrein, het lichaam. Daarna de verklaringen. Getuigen, buren, bekenden.

Ze scrollde naar Van Oords verklaring.

De heer Maas benaderde mij omdat hij interesse had in een vastgoedinvestering. Ik heb hem uitgelegd dat ik, gezien zijn achtergrond, geen zakelijke relatie met hem wilde aangaan. Het gesprek was kort en zakelijk.

JP las het twee keer. Dezelfde woorden als vijf jaar geleden.

Ze scrollde verder. Bijlagen. Telefoongegevens. Uitgeprinte chatberichten van Ronnie’s telefoon.

Dreigementen. Half in straattaal, met veel spelfouten. Een paar berichten aan nummers zonder naam. Eén gesprek met een garagehouder. Twee met iemand die Kleine Dave heette, wat zelden een aanbeveling was.

Ze filterde op de avond van zijn dood.

En toen zag ze het.

Een bericht om 22.37 uur.

Geen achternaam.

Soof.

JP klikte.

Er stonden slechts drie berichten.

Ronnie: Morgen komt het goed. Ik regel het.

Soof: Mis je x

Ronnie: Slaap lekker xxx tot morgen

Deel 2 van Dossier 076: Soof lees je hier.

Wil je vaker oude zaken, vreemde voorvallen en Bredase geheimen ontvangen?
Abonneer je hier.

Subscribe now