Bots aan de wandel
Hoe slimme bots je startbewijs inpikken nog vóór je eerste blaar (of kop koffie)
Ooit was het simpel: je zette de wekker vroeg, gooide een kop koffie achterover, klikte op de seconde van opening op ‘bestel nu’ en hoopte dat je erbij zat. Een plekje bemachtigen voor de Nijmeegse Vierdaagse was een sport op zich. Maar nu? Nu is het geen mens meer die naast je zit te stressklikken. Nee, het zijn bots. Robots. Tickets kapende kunstmatige intelligentie met een reactievermogen waar je u tegen zegt. En die kopen vervolgens vrolijk alle startbewijzen op, alsof ze zelf de 40 kilometer gaan lopen.
Blaren krijgen ze niet, maar wel jouw ticket
Stel het je even voor: een leger robots in korte broeken met wandelstokken, aangestuurd door een algoritme dat speciaal is getraind op het vermijden van blaren. Klinkt als een bizarre Netflix-serie, toch? De werkelijkheid is net iets minder charmant. Deze bots zijn geen wandelende R2-D2’s, maar slimme scripts: software die razendsnel websites afstruint, tickets koopt voordat jij je eerste slok koffie hebt genomen, en ze daarna weer doorverkoopt. Voor drie keer de prijs.
Daar sta je dan, klaar voor je jaarlijkse tocht met je vaste clubje. Je nieuwe wandelschoenen zijn ingelopen, je sokken uitvoerig getest op blaarvrijheid, je fruitrepen zitten al in dat ene handige zijvakje van je rugzak. Maar geen ticket. Tenzij je toevallig €599,95 over hebt en dol bent op Marktplaats-avonturen. Blarenpleisters niet inbegrepen, uiteraard.
Zonder gezicht, zonder geweten, met jouw kaartje
De bots zijn onderdeel van een bredere trend die we ook bij concertkaarten, festivals en populaire sneakers zien: automatisering als tussenpersoon. Niet om het voor jou makkelijker te maken, nee om winst te maken. En het werkt. Want wij mensen zijn ongeduldig, gevoelig voor schaarste en uiteindelijk bereid om te betalen als we écht iets willen. Of het nou Beyoncé is of een wandellegioen met sporttape en zonnehoedjes, zodra het populair is, duiken de doorverkopers erop.
Het is een beetje alsof je buurman alle koekjes uit het schap grist in de supermarkt, om ze vervolgens op de parkeerplaats aan je te verkopen voor het dubbele. Alleen heet je buurman nu Bot_9276 en heeft hij geen gezicht, alleen een IP-adres.
Mag dat eigenlijk, dat botsgedrag?
Kort antwoord: meestal niet. Veel organisaties, ook de Vierdaagse, hebben regels die zeggen dat je een ticket alleen voor jezelf mag kopen. Het idee is simpel: jij koopt een kaartje, jij wandelt. Geen omweg via obscure doorverkoopsites, geen winstbejag. Sommige evenementen gaan zelfs verder en koppelen het kaartje aan je naam of je ID, of eisen dat je via een officieel platform doorverkoopt. Doe je dat niet, dan kan je ticket ongeldig worden verklaard. En dan sta je daar: met je sportdrankje, banaan en broodje pindakaas. Klaar voor de tocht, maar uitgesloten van de start.
Het probleem? Bots trekken zich daar niets van aan. Die kopen alsnog massaal in via de officiële verkoopkanalen en dumpen alles op sites waar de regels vooral optioneel lijken. En zolang daar niet actief tegen wordt opgetreden, blijft de menselijke wandelaar op achterstand.
En de echte wandelaar?
Die moet nu kiezen: meegaan in het spel en diep in de buidel tasten, of hopen dat er ooit een eerlijker systeem komt. Misschien wordt het tijd voor een digitaal wandelpaspoort, met een stempel voor elke likdoorn die je al hebt overwonnen. Of een regel waarbij bots alleen mogen meedoen als ze zelf ook vier dagen door regen, tegenwind en een Dixietoilet moeten ploeteren. Fair is fair.
Tot die tijd? Misschien moeten we met z’n allen gewoon wat meer ademhalen, wat minder klikken, en het wandelen herontdekken in eigen dorp. Een blokje om met karakter, een alternatieve tocht langs lokale bakkerijen (stempel bij elke gevulde koek), of gewoon een privé-Vierdaagse met je buurvrouw en een thermoskan koffie. Geen ticket nodig. Geen bots. Alleen blaren en verhalen voor onderweg.
Laat je horen, vóór de volgende bot zijn veters strikt
Wat denk jij: hoe zorgen we ervoor dat die bots niet telkens als eerste over de digitale startlijn schieten? Moeten organisaties harder optreden, of is het tijd dat wij als wandelaars onze digitale spierballen gaan trainen? Misschien ken jij wel dé oplossing, met of zonder digitale trukendoos. Laat van je horen, liefst voordat de volgende bot alweer klaarstaat om zijn virtuele wandelschoenen te strikken.