Dit is waar het schuurt, stroomt en soms stilstaat. Over twijfel en ongeduld. Over wachten, hopen, doorschrijven. Geen handleiding. Geen succesverhaal. Geen afgerond einde. Gedachten te ruw voor een roman en te eerlijk om voor mezelf te houden. Dit zit er ergens tussenin.
Vandaag is het Wereld Poëziedag.
Ik heb niets met poëzie.
Maar ik probeerde het toch.
Ik open mijn mail. Sluit hem weer.
Alsof er iets zou kunnen landen wat alles verschuift.
Dat is niet zo. Ik weet het.
En toch blijf ik kijken.
Niet omdat ik geloof dat het komt.
Maar omdat stoppen met kijken voelt als opgeven.
En opgeven is geen talent van mij.
Is dit een gedicht?
Of zijn het gewoon korte zinnen met witregels?
Wanneer wordt iets eigenlijk een gedicht? Als een zin korter wordt? Als je witregels toevoegt? Of pas als iemand anders zegt dat het er een is?
Ik weet het niet.
Ik weet wel dat er iets verschoof terwijl ik het schreef. Proza wil vertellen. Dit wilde dat niet. Dit wilde alleen staan. Geen context. Geen aanloop. Geen alinea die het bij de hand neemt en uitlegt wat het bedoelt.
Poëzie voelt voor mij als een taal die ik herken maar niet spreek. Ik hoor dat het klopt. Ik voel dat er iets gebeurt. Maar als ik het zelf probeer, klinkt het alsof ik iemand nadoe die ik niet ken.
In proza kan ik me verstoppen. Achter een scene. Een personage. Een dialoog die het werk doet. In een gedicht is er niets om achter te staan. Alleen woorden en witruimte.
En de vraag of het genoeg is.
Dat is het ongemak. Dat ik niet weet wanneer het klopt.
In proza voel ik dat. In poëzie tast ik.
Misschien is een gedicht geen vorm. Misschien is het het moment waarop je stopt met uitleggen wat je bedoelt en erop vertrouwt dat de woorden het zelf doen.
Dat is precies waar ik slecht in ben.
Ik wil altijd nog een zin erbij. Nog een nuance. Nog een laag. Proza geeft me die ruimte. Poëzie niet.
Ik weet niet of ik een dichter ben. Waarschijnlijk niet. Maar ik schreef vandaag iets wat ik niet kon uitleggen. En in plaats van het alsnog te proberen, liet ik het staan.
Dat voelde als iets nieuws.
Wordt vervolgd, ergens tussen de regels.
