We werken al meer dan 100 jaar aan gendergelijkheid, maar als we het World Economic Forum moeten geloven, duurt het nog minstens 130 jaar voordat we er echt zijn. Met een beetje pech vieren we het pas met onze achter-achter-achterkleinkinderen. Wat een feest…
Op dit tempo bereiken we volledige gelijkheid pas in het jaar 2155. Kun je het je voorstellen? Vakanties naar de maan, chips in onze hersenen… en vrouwen die eindelijk evenveel verdienen als mannen. Pure toekomstmuziek. Maar serieus, wie heeft zin om daar nog een eeuw op te wachten? Waarom gaat het zo langzaam? En belangrijker: hoe kunnen we de boel versnellen?
Nederland, het gidsland dat achteraan bungelt
Wij vinden onszelf lekker progressief. Maar als het om gendergelijkheid gaat, zitten we ergens tussen een Scandinavisch land en een jaren ’50-reclame in. Volgens de Global Gender Gap Index staan we op plek 28. Dat betekent dat 27 landen het beter doen dan wij.
En nee, dat zijn niet alleen die geavanceerde Scandinavische landen (IJsland, Noorwegen en Zweden lachen ons vier gendergeneraties vooruit), maar ook landen als Nicaragua en Namibië. Niet bepaald het gezelschap waarin je Nederland verwacht. Hoe kan het dat we nog steeds achterlopen?
Gendergelijkheid: de file zonder eindbestemming
We trappen gas bij, maar komen niet vooruit. Waarom blijven vrouwen structureel achter? Hier zijn een paar pijnlijke feiten:
💰 De loonkloof blijft een dingetje. Vrouwen verdienen nog steeds structureel 12% minder dan mannen voor hetzelfde werk. We kunnen onszelf troosten met het feit dat dit beter is dan een paar decennia geleden, maar vooruitgang in slakkentempo blijft frustrerend.
🕰️ Deeltijdkampioenen. Meer dan 70% van de vrouwen werkt parttime. Dat klinkt misschien als een vrije keuze, maar vaak heeft het te maken met onbetaalbare kinderopvang en een cultuur waarin we nog steeds verwachten dat vrouwen de meeste zorgtaken op zich nemen.
🏛️ Politieke ondervertegenwoordiging. Het percentage vrouwen in de Tweede Kamer schommelt, maar een 50/50 verdeling? Ho maar. De helft van de bevolking is vrouw, dus waarom worden de beslissingen dan vooral door mannen genomen?
📈 Vrouwen in topfuncties? Schaars. Vrouwen bekleden slechts 29% van de managementposities. Het glazen plafond is nog altijd keihard en een paar symbolische vrouwelijke CEO’s slaan daar geen barst in.
Hoe fixen we dit zonder 130 jaar te wachten?
Spoiler: het is geen hogere wiskunde. Hier zijn een paar turbo-opties om gendergelijkheid te boosten:
🚀 Loontransparantie. Maak salarissen openbaar. Eens kijken hoe snel die loonkloof verdwijnt als iedereen ziet wat de buurman verdient.
🚀 Betaalbare kinderopvang. In plaats van kiezen tussen carrière en kids, waarom niet allebei? Het wordt tijd dat Nederland het voorbeeld van de toegankelijke Scandinavische kinderopvang volgt.
🚀 Meer vaderschapsverlof. Want papa’s hebben echt geen gebruiksaanwijzing nodig om een luier te verschonen. En nee, één week verlof is echt niet genoeg.
🚀 Meer vrouwelijke rolmodellen. Laat meisjes en vrouwen zien dat ze alles kunnen worden: CEO, politicus, wetenschapper, astronaut. Je kunt pas dromen van iets als je ziet dat het mogelijk is.
Turbo aan, Nederland!
We kunnen blijven wachten tot de loonkloof verdwijnt, of hem zelf dichtgooien. Dus laten we de turbo erop zetten, zodat we dit probleem niet als erfstuk hoeven door te geven aan de volgende eeuwen.
Voor iedereen die denkt: “Maar het gaat toch best goed?”, dat dachten we 50 jaar geleden ook. En toch zitten we hier, nog steeds wachtend. Tijd om de turbo aan te zetten. 🚀
Eens, en nog eens eens! Tien jaar geleden schreef ik hierover voor een big-techbedrijf dat hoog (wilde) inzette(n) op DEI. Een paar jaar later was Nederland nog steeds aan het zakken op de WEF-ranglijst. Ik meen in drie jaar van positie 12 naar 81. Toen was bijvoorbeeld in Brazilië 63% van de wetenschappelijke publicaties van een vrouw, hier 11 procent. Gelijke beloning in Nederland? Graag! Hoe? Andere paradigma’s, overal, van klaslokaal tot en met bestuurskamer, enzovoort. Maar bovenal in alle media — daar gaat zo veel mis.