Vandaag is het “Ik-hou-van-schrijven-dag”. Niemand weet wie dit ooit heeft bedacht, maar toch duikt-ie elk jaar weer op in de feeds van schrijvers, bloggers en iedereen die ooit een gevecht met een knipperende cursor heeft verloren.
Eén ding weet ik zeker: ik hóu van schrijven.
Nou ja… behalve op dagen dat mijn toetsenbord me aankijkt alsof ík het probleem ben.
Volgens het cliché zit een schrijver in een donker café met zwarte koffie, een mysterieuze blik en rollen de zinnen vanzelf uit de pen. De realiteit? Inspiratie die verdwijnt halverwege de zin en een kat die vindt dat het toetsenbord zijn catwalk is. Daardoor bestaat mijn schrijfroutine uit 80% denken, 15% schrijven en 5% diplomatiek overleg met een harige diva.
Post-its, appjes en andere meesterwerken
Schrijven is niet alleen voor schrijvers. Iedereen doet het, de hele dag door.
Boodschappenlijstjes. Appjes. Post-its die je zelf niet meer snapt.
Notities waarvan je geen idee meer hebt waarom je ze ooit belangrijk vond. Droomflarden die ’s nachts geniaal lijken en ’s ochtends klinken als een mislukte Netflix-pilot.
We schrijven continu. Kleine, losse mini-verhaaltjes van ons leven. Misschien voelt écht schrijven daarom zo natuurlijk: we doen het ongemerkt al ons hele leven.
Therapie met een pen (en een boodschappenlijstje)
Eén van de dingen die mij ooit liet inzien dat schrijven ook helend kan zijn, waren de Morning Pages uit The Artist’s Way van Julia Cameron. Schrijven puur voor jezelf.
Drie pagina’s, elke ochtend. Handgeschreven. Zonder stoppen, zonder doel, en vooral zonder dat iemand het ooit mag lezen.
Het hoeft niet logisch. Niet mooi. Het hoeft zelfs niet leesbaar.
De Morning Pages zijn geweldig. Althans… tot je ontdekt dat je drie pagina’s hebt volgekalkt over wat je gisteren vergeten bent te kopen bij de Jumbo.
Maar tóch: het werkt. Want ergens tussen die boodschappenlijstjes, frustraties en onleesbare krabbels merk je dat schrijven je kalmeert. Je hoofd wordt stiller, alsof iemand even op de pauzeknop drukt.
Dit soort schrijven, ongecensureerd en zonder ambitie, zou verrassend veel mensen kunnen helpen. Gewoon pen op papier, zonder doel. Het is eenvoudiger dan meditatie en goedkoper dan therapie.
Van strategiedocument naar mijn eigen wereld
Jarenlang schreef ik voor merken: marketingplannen, artikelen, brochures. Dat ging prima, maar het voelde altijd alsof ik aan het schrijven was met één hand vastgebonden aan een strategiedocument.
Nu mag ik eindelijk schrijven wat ík wil. En dat voelt super. Vrij.
Alsof iemand me een sleutel heeft gegeven van een kamer die ik altijd al had, maar nooit open durfde te maken.
Ik schrijf verhalen die ik zelf verzin in omgevingen die ik zelf bepaal. Waar tijd kan buigen en waar personages ingewikkeld mogen zijn. Waar ik mag verdwalen, mislukken, verrassen en opnieuw beginnen. Waar scènes mogen ontstaan die in geen enkel marketingplan passen. En zonder dat iemand vraagt of het allemaal “iets pakkender” kan.
Mijn eigen stem.
Mijn eigen wereld.
Mijn eigen regels.
En ja, soms kijk ik mijn toetsenbord aan alsof híj de fouten maakt. Maar net als bij een slechte relatie blijf ik bij hem terugkomen. Alleen hebben de ruzies nu betere dialogen.
Woorden doen meer dan we denken. Ze vangen ons, ordenen ons en laten ons even ademhalen.
Waar. Schrijven is heerlijk, ook als het verhaal even vastloopt. Want het oplossen daarvan is ook heerlijk. Net zo lekker als koffie met melk.😉
Prachtig hoe je dit hebt verwoord, zelfs inspirerend 🙏