Dit is waar het schuurt, stroomt en soms stilstaat. Over twijfel en ongeduld. Over wachten, hopen, doorschrijven. Geen handleiding. Geen succesverhaal. Geen afgerond einde. Gedachten te ruw voor een roman en te eerlijk om voor mezelf te houden. Dit zit er ergens tussenin.
Ik ben al jaren fan van de Zweedse schrijfster Emelie Schepp. Niet alleen van haar boeken, maar ook van de manier waarop ze haar schrijverschap heeft opgebouwd. Ze werkte, net als ik, jarenlang als marketeer in het bedrijfsleven. Haar eerste boek stuurde ze naar uitgevers en toen ze na zes maanden niets hoorde, besloot ze het zelf uit te geven.
Daarna is ze haar boek zelf gaan verkopen. Letterlijk. Ze bezocht boekhandels, organiseerde signeersessies en trok er maandenlang op uit. Na een half jaar had ze veertigduizend exemplaren verkocht. Ze is nog steeds de meest succesvolle selfpublisher van Zweden.
Ik vind het ongelooflijk knap, maar ik voel ook weerstand.
In theorie zou ik dit ook moeten kunnen. Ik ben jarenlang marketeer geweest. Ik vind het prima om een lezing te geven of een stadswandeling te organiseren. Maar een boekhandel binnenlopen om mezelf te verkopen? Nee.
Lang dacht ik dat die weerstand iets zei over mijn lef. Of over introversie. Inmiddels weet ik dat het vooral gaat over hóe ik zichtbaar wil zijn.
Ik kan goed praten en verbinden. Maar ik vind het lastig om mezelf expliciet op de voorgrond te zetten zonder context of relatie. Ongevraagd ruimte innemen, zonder aanleiding. Niet omdat ik het niet durf, maar omdat het niet bij me past.
Dat klinkt misschien simpel: het past niet bij me.
Maar het dwingt me wel tot een scherpere vraag: hoe wil ik dan wél zichtbaar zijn?
Ik haak niet af op zichtbaarheid, maar op zichtbaarheid zonder kader. Initiatief zonder inhoud. Zodra er een onderwerp is, een vorm, een uitnodiging, ontspant alles. Dan functioneer ik niet minder, maar preciezer.
Ik hoef mezelf niet te verkopen.
Ik wil iets aanbieden waar mensen op af mogen komen.
Een verhaal.
Een thema.
Een boek.
Ik wil mensen meenemen, niet overtuigen.
Geen aandacht afdwingen, maar uitnodigen.
Zichtbaarheid hoeft voor mij niet luid te zijn.
Ze moet kloppen.
Wordt vervolgd, ergens tussen de regels.
Ik herken zoveel in wat je nu deelt, zowel bij mezelf als bij je vader. Alleen jij gaat een stap verder. Je blijft jezelf vragen stellen, zoekt de antwoorden en gaat weer verder. Hou dit vol. Mijn steun heb je, ben trots op je.
Herkenbaar. Ik vind de visie van marketeer Shelby Leigh heel mooi: het is niet een kwestie van jezelf verkopen. Maar jij hebt iets gecreëerd, iets waar jij in gelooft, iets waar jouw passie en kunde in zit. En dat mag je delen met anderen. :)