Wat doe jij eigenlijk?

Dit is waar het schuurt, stroomt en soms stilstaat. Over twijfel en ongeduld. Over wachten, hopen, doorschrijven. Geen handleiding. Geen succesverhaal. Geen afgerond einde. Gedachten te ruw voor een roman en te eerlijk om voor mezelf te houden. Dit zit er ergens tussenin.

---

Wat doe jij eigenlijk?

Ik voel die vraag altijd net iets eerder aankomen en maak dan een snelle rekensom. Wie vraagt het. Hoeveel uitleg wil ik geven. En dan kies ik een antwoord.

Opvallend vaak zeg ik nog steeds iets over marketing.

Mensen knikken dan. Begrijpen het meteen. Het gesprek kan verder. Niemand vraagt wanneer het af is. Of waar ze het kunnen kopen. Of hoe het gaat met de uitgever. Marketing is overzichtelijk. Het past in de categorieën die mensen kennen.

Schrijven niet.

Het moment dat je zegt dat je schrijver bent, verandert iets in een gesprek. Alsof er ineens bewijs geleverd moet worden. Alsof mensen onbewust gaan zoeken naar legitimatie.

Heb je iets uitgegeven? Kan ik het kopen? Ken ik je naam? Leef je ervan?
Allemaal logische vragen.
Maar eronder zit een andere: ben je echt schrijver?
En ik weet niet of ik daar zelf al een antwoord op heb.

Niet omdat ik niet schrijf. Dat doe ik. Bijna elke dag. Ik denk in scènes. Herschrijf hoofdstukken en maak aantekeningen op momenten dat andere mensen waarschijnlijk gewoon rustig televisie kijken. Het werk is er. Maar de identiteit voelt ingewikkelder.

Mijn oude identiteit was nooit van mij alleen. Mijn werk werd bevestigd door functietitels, organisaties, salarisstroken, LinkedIn-profielen. De buitenwereld hielp mee om het echt te maken.

Nu is er alleen het werk.

Een document op mijn laptop. Hoofdstukken die groeien en weer verdwijnen. Een verhaal dat nog niet af is. En ik moet blijkbaar zelf beslissen of dat genoeg is.

Er komt geen officieel moment. Geen ceremonie. Geen brief waarop staat: gefeliciteerd, u bent nu schrijver.

Dus blijf ik soms hangen in halve antwoorden.

“Ik schrijf wat.” “Ik ben bezig met een boek.” “Ik doe ook nog wat marketingprojecten.”

Alsof ik de deur op een kier houd voor een ontsnapping. Voor het geval het mislukt. Voor het geval ik mezelf te vroeg iets heb genoemd wat ik niet waar kan maken.

Schrijver is geen functie die je krijgt zodra iets gedrukt wordt. Het is een identiteit die je zelf moet durven dragen terwijl het bewijs nog ontbreekt.

Soms trek ik die jas aan, maar hij voelt nog steeds alsof hij van iemand anders is.

Ik weet nog steeds niet precies wat ik ben als mensen het vragen.
Dat is het echte antwoord.
Alleen geef ik dat bijna nooit.

Wordt vervolgd, ergens tussen de regels.